است از حروف ساده « الفبا » كه در دسترس همگان قرار دارد به وجود آورده است . مىفرمايد : « اين كتابى است كه از سوى پروردگار جهانيان نازل شده و شك و ترديدى در آن راه ندارد » ( * ( تَنْزِيلُ الْكِتابِ لا رَيْبَ فِيه مِنْ رَبِّ الْعالَمِينَ ) * ) . ( 1 ) اين آيه در واقع پاسخ به دو سؤال است ، گويى نخست از محتواى اين كتاب آسمانى سؤال مىشود ، در پاسخ مىگويد : محتواى آن حق است و جاى كمترين شك و ترديد نيست ، سپس سؤال در باره ابداع كننده آن به ميان مىآيد ، در پاسخ مىگويد اين كتاب از سوى « رب العالمين » است . اين تفسير نيز محتمل است كه جمله « * ( مِنْ رَبِّ الْعالَمِينَ ) * » دليلى باشد براى جمله « لا ريب فيه » گويى كسى سؤال مىكند به چه دليل اين كتاب حق است و جاى ترديد ندارد ، مىگويد به دليل اينكه از سوى پروردگار جهانيان است كه هر حق و واقعيتى از وجودش مىجوشد . ضمنا تكيه بر صفت « * ( رَبِّ الْعالَمِينَ ) * » از ميان اوصاف خدا ، ممكن است اشاره به اين باشد كه اين كتاب ، مجموعه اى است از شگفتيهاى جهان هستى و عصاره اى است از حقايق عالم وجود ، چرا كه از سوى پروردگار جهانيان است . توجه به اين نكته نيز لازم است كه قرآن نمىخواهد در اينجا به صرف

--> ( 1 ) « * ( تَنْزِيلُ الْكِتابِ ) * » خبر است براى مبتداى محذوفى كه « هذا » بوده باشد ، و جمله « * ( لا رَيْبَ فِيه ) * » صفت آن است و « * ( مِنْ رَبِّ الْعالَمِينَ ) * » صفتى ديگر ، بعضى نيز احتمال داده‌اند كه هر سه خبرهايى پشت سر هم بوده باشند ، ولى معنى اول مناسبتر است ، و به هر حال « تنزيل » مصدرى است كه به معنى اسم مفعول آمده است و اضافه آن به « كتاب » از قبيل اضافه صفت به موصوف است اين احتمال نيز وجود دارد كه مصدر به همان معنى اصلى بوده باشد و معنى مبالغه را برساند .